Welkom thuis, Bill! En droom zacht...
Lisa en Nina haastten zich naar huis. Bill was terug. Bill heette eigenlijk Wim, maar was jaren geleden geëmigreerd naar Australië en had daar zijn voornaam wat aangepast. De twee zusjes kende Bill goed. Hij was een goede, oude vriend van hun moeder. Jazeker, hij was wel wat jonger dan mama. Maar na haar scheiding van papa, bleek er toch wel iets te ontstaan tussen die twee. Hoe jong ze toen nog waren, dat merkten de meisjes wel. Maar ja, Bill was in die tijd net afges¬tudeerd en kreeg een baan aangeboden die hij niet kon weigeren. Lisa en Nina wisten nog dat mama huilde toen het vliegtuig, waarin Bill zat, opsteeg en verdween in de ein¬deloze hemel. In die jaren is Bill een aantal keer terug geweest. En altijd kwam hij bijna meteen naar hun moeder. Alleen de laatste vier jaar, heeft hij per post regelmatig van zich laten horen. Zijn verantwoor¬delijke baan ketende hem vast. Nu was het eindelijk zover; vandaag zou hij terug¬komen, voorgoed. Bill was namelijk weer overgeplaatst naar Europa. Per brief vroeg hij of hij een aantal weekjes bij de dames zou kunnen logeren. "Natuurlijk", had hun moeder meteen door de telefoon terug geroepen. Dat ze hem daarbij diep in de nacht belde, realiseerden ze zich later pas. Maar goed, nu was het zover. De beide meisjes werkten als administratief medewerkster bij een groot kantoor. Lisa had Nina een baantje bezorgd. De zusjes werkten nu voor de zelfde baas, en dat was maar goed ook. Want ze konden geen moment zonder elkaar. Van¬daag mochten ze iets eerder naar huis.